حالم بد نیست و اوضاعم بهتر هست.

یک و چهل دقیقه ی نیمه شب است. همینطور نشسته ام بیدار، زیر چراغ روشن و زرد دیوار. نمیخوابم. هی به فکر فرو می روم...

چیزی، جایی در مسیر دل و گلویم سنگینی می کند. که توان و هوای گفتنش هم با من نیست.