پاشو جمع کن زندگی داریم

فکر می کنم که شاید ترسو شده ام. چون با فکر و دلیل های جورواجور(و البته با نفرت!) آمدم که این پست را پاک کنم و یک دفعه با خودم فکر کردم که انگار نصف این دلیل ها و فکرها به ترس منتهی می شود. بعد به خودم یادآوری کردم که آدم باید شجاع باشد. مقابل چیزی که نوشته. حالا گیرم الان که چندساعت گذشته نصف بیشتر این نوشته ی خودم را قبول نداشته باشم! گیرم این چیزها که می نویسم تماما "من" نباشند و بترسم که آدم ها این را ندانند. باشد. باز هم آدم باید مقابل چیزی که بوده یا کاری که کرده، شجاع باشد. حالا چه سال ها قبل، چه چندساعت قبل! این بعد نوشت را هم می نویسم برای اینکه یادم بماند.