گوشواره

گوشواره ها... این گوشواره ها را چرا هنوز دم دست نگه داشته ام؟ چرا برای مهمانی های کوچکی که مثلا برایم مهم است یا وقت هایی که می خواهم حال خودم را خوب کنم آن ها را می اندازم؟ چرا نمی رود کنار که این آخرین چیز هم مثل باقی چیزها فراموش شود؟
می دانی؟ دیشب داشتم فکر می کردم که واقعا کمتر شی ای بوده تا به حال که «آنقدر» من بوده باشد. شکل اش، رنگ اش، آویز اش؛ و تویی که آنقدر ِمرا دیده بودی...

چرا درد کوچک و ظاهراً بی اهمیتی که اصلا زخم نبود، کم کم زخم شد و هرازچندگاهی دارد سیاه و سیاه تر می شود؟ چرا دارد می شود شبیه جراحت؟