چند شخصیتی

روزهای خوبی نیست. نل می داند بهتر است سکوت کند تا بگذرد. گاهی وقت ها، می بینم که کلمه ها تا گلویش بالا می آیند اما چیزی نمی گوید. نمی گذرد. چند روز به اندازه ی چند هفته کش می آید و نمی گذرد. چند هفته برای بهتر شدن حال همه کافی به نظر می آید اما چند روز، نه. پس تعجبی ندارد. پس باز هم باید خزید لا به لای روزمرگی و چیزی نگفت. ملال، شده سایه ی سنگین همه ی ساعت های تنها بودن و تنها نبودنم، و ترس، انگار که در سایه ام جاری شده و با رفت و آمد نورها دنبالم می کند. گاهی فکر می کنم که کاش بیشتر بود. یا کمی بهتر بلد بود چه کار کند. یا سکوت نکند و بداند کلمه چه بیاورد برای این حال، یا حرف های مسخره نپراند وسط هیچی نگفتن ها تا خودش را آرام کند. با این همه دوستش دارم. با این همه می دانم چند هفته ای که بگذرد دلم برایش تنگ خواهد شد.

باید چند هفته ای بگذرد...

+ و این آهنگ چه غریب می گذرد بر دل من. شعر منزوی اش، خواندنش، سه تارش، سه تارش.