به خودم اطمینان میدهم: چیزی برای ترسیدن نیست.
برف سه روز است که مداوم میبارد و ما را در سپیدی خود فرو میبرد. اضطراب اینجا ماندن میگیرم. اینکه نتوانم بروم. حبس شوم. نتوانیم راه برویم. اتفاقی بیفتد. نمیدانم. میترسم از پیش برنیاییم. دلم میخواهد بیاید زیباییاش را نشان بدهد و برود. اما حالا نمیرود. چرا از تو میترسم برف؟ از تو که این همه لطیف و سپید و آرامی؟
از تو نیست برف. این روزها از همه چیز میترسم.
برچسب:
نویسنده: نگار میرزاده