عازم شهر غمگینم هستم. تنهایی، تسکینم میدهد. پشت پنجرهٔ قطار، چشم دوختهام به غروب بیانتهای بیابان و به لحظهای فکر میکنم که نوزاد تازهرسیدهٔ کوچک را به سینهام میفشارم و پوستش را لمس میکنم و آرام میگیرم. به اینکه الان هیچ چیز دیگری جز همین در دنیا نمیخواهم.به لحظهای فکر میکنم که ایستادهام سر کوچه، چشم در چشم خانه. لحظهای که نمیدانم چه چیزی از آن خواهم دید؟ منظورم از خانه، همان در قهوهای، و درخت زیتون است. تنها بازماندهها. چند ماه است که میخواهم از دایی، یا بابا، یا پسرعمو یا هر آدمی که از آنجا گذر کرده است، بپرسم: «سر جایش هست؟» اما جرئت نکردهام. توان شنیدن پاسخ نداشتهام. اما برای فیلمم به یک پلان انتهایی احتیاج دارم. ده ماه است که این پلان را انتظار کشیدهام. پلان درخت زیتون که در برابر تلی خاک صافشده، تنها مانده است. حالا دارم به سراغ ترس میروم. به سراغ تمامکردنش. قدری از بهانهام فرار از کثافت شهر بود، قدری دیدار فرشتهٔ کوچک، و قدر دیگر دیدار با تو خانهٔ فروریخته، که جرئت نکردهام به زبانت بیاورم.
غروب، تا جایی که میتواند به درازا کشیده و سیاهی را به تاخیر انداخته. صدای ممتد قطار تسکینم میبخشد...
برچسب:
نویسنده: نگار میرزاده