خرید بک لینک

۲ آذر ۰۲

سوالم این است که چطور میشود تنها بود؟ منظورم دور بودن از آدمها نیست. منظورم این است که چطور میشود با خود بود و چیزی نخواند، چیزی نشنید، چیزی نگفت، چیزی ننوشت. ادبیات و موسیقی به وجود آمدهاند که تسکین ببخشند. و میبخشند. نوعی از ارتباط را برقرار میکنند با وجودها و جهانهای دیگر. و این، پرکردن تنهاییست. پرکردن فضاهای خالی. پرتکردن حواس است و سرککشیدن. چطور میشود هیچ کدام از این فضاها را پر نکرد؟ انسان موجودیست به غایت تنها که خود را روی سیارهای یک سر خشکی و شوری، مییابد. اما چطور میشود این لحظه را تجربه کرد؟ چطور میشود همانطور که هستیم، با هستی خود روبهرو شویم، بدون هیچ واسطهای؟ به غایت رنجآور است و به همین خاطر تجربهکردنش سخت است. دست انسان سریع میرود به روشنکردن یک ملودی. به مرورکردن یک متن. به نوشتن چند کلمه. به حرفزدن در ذهن. انسان فرار میکند از رو در رو شدن با این رنج بینهایت. مثل دستی که از روی آتشی میجهد و برمیخیزد. سوال این روزهایم این است که؛ چطور میشود درد کشید؟

۴ آذر ۰۲

راه فعلیام برای رهایی از درد، پناه بردن به دردی بزرگتر است. وقتی احساس تنهایی میکنی، خودت را بیشتر تنها کن. راهم برای تسکین درد، تسکین نیافتن است. ظرفت آنقدر بزرگ بشود که این آزردگیها تویش گم بشود. اما 1 درد بزرگتر؟ چطور در آن جا میگیرم؟ این ظرف لعنتی، پس کی و چطور کش میآید؟ تابستان که به باغ رفته بودیم، همه رفتند توی رودخانه اما من ایستاده بودم یک گوشه. میرفتم و برمیگشتم. آب سرد بود. مطمئن بودم نمیتوانم. ارغوان گفت: «جسمت میتونه، ذهنت نمیتونه». بعد گفتند که راهکارش این است که بروم توی آب و همانجا بمانم. مدتی یخ بزنم و بمانم. بمانم. بعد همهچیز عادی میشود. همهچیز عادی شد و ذهنم توانست و جسمم توانست و من هم توی رودخانهٔ خنک قدم زدم. فکر میکنم که باید بروم به رودخانه و توی سردیاش بمانم. یا از کوه بروم بالا و راه برگشتی نداشته باشم جز بالاتر رفتن. یا که سر بگذارم به بیابان، در بیانتهایی بیابان غرق شوم و آن کویر عظیم، تسکینم دهد. باید ظرفم را بزرگ کنم. کجاست درد بزرگتر…

برچسب: نویسنده: نگار میرزاده تاريخ: دوشنبه 6 آذر 1402 ساعت: 20:27

صفحه بندی