همینطور که سربالایی را، با کیسههای لیمو و پرتقال توی دستم، آرام راه میروم و به سایهام نگاه میکنم و فکر میکنم که گاهی چقدر دنیا سیاه است، «ظریفه» صدایم میکند. صدایش را نمیشنوم چون کروکودیلها دارند توی گوشم میخوانند. اتفاقی میبینمش. دختر هشتسالهای با موهای لخت کوتاه و لباس سادهٔ صورتیاش، از من میپرسد که کمک نمیخواهم؟ چیزی تو قلبم سوسو میزند. بلوف هم نمیزند، واقعاً میخواهد بیاید و با دستهای کوچکش، کیسههای مرا بگیرد تا سختنفسیای را که به نظرش آمده، کم کند. اسمش را البته کمی بعدتر میفهمم. وقتی لبخند و تشکری تحویل دادهام و مطمئنش کردهام که توان دارم و کمک لازم نیست. چند جملهای همکلام و همقدم میشویم و سر سهراهی، خداحافظی میکنیم. بعد میآیم توی کوچه، همراه صدای آب جاری، از کار دنیا که نازکی و سختیاش اینطور به هم پیچیده است، گریه میکنم.
برچسب:
نویسنده: نگار میرزاده