میدوییم میدوییم؛ به سمت آبیترین توهمی که میبینیم روی زمین*

باید تلاش کنی عزیز دلم. باید بیشتر از این ها تلاش کنی و مهم تر از آن، تلاشت را هدفمند و بهینه کنی. کاری که همۀ این چند سال نکردی. آنقدر انرژی ات بر سر کلنجارهای درونی و روانی و مرتفع کردن رد زخم هایت مصرف می کنی، که وقت عمل های واقعی که می رسد دیگر جانی نداری و مثل همین دو ماه گذشته، دقیقاً در مهم ترین موقعیت ها فکر می کنی که به استراحت احتیاج داری و وا می دهی و باخت می دهی... قرار نیست راه آسان شود و با کشیدن همۀ سختی ها و دوباره بلند شدن ها و دوباره 1 خوردن ها، تهش حتماً قرار نیست به چیزی برسی. اما باز هم باید تلاش کنی. مگر چه کار دیگری می توانی بکنی؟ تو واقعاً آدم رها کردن و پیش پیش باختن هستی؟ توی چشم های من و گذشته ات نگاه کن! نیستی... نیستی دختر عزیز. استراحت کن و جان تازه بگیر و بدان که هنوز باید بروی. با دست خالی و با پشت خالی و با امیدهای واهی. مثل همیشه. بغض نکن عزیز من. گریه نکن. آهان. بخند. خب... عیبی ندارد عزیز من. فعلاً بخواب که بعدش باید باز برخیزی و راه سخت و طولانی ست.

*آهنگ لاکپشت کوچولوها

نباید بخوابیم نباید خسته شیم
اگه پری دیدیم یه وقت دنبالش نمیریم
اگه باد اومد اگه بارون
چه خورشید بود و چه نبود تو آسمون و...
کوچولوهام منو ببین
مجبوریم به این سفر
براتون آرزو می کنم
یه راه بی خطر

اگه سایه ها اومدن، اگه سایهها اومدن
هروقت احساس کردین بلندتون می کنن از زمین
می خوام قول بدین، خب، اینو قول بدین به مامان
نترسین، نرین تو لاکتون، پرواز کنین تو آسمون...