هیچ

یکی از نقطههای رنجآور سوگ اینجاست که تو هر تقلا و تلاشی میکنی، برای بهبودی خودته، برای حلکردن فقدانت، برای کنار اومدن، برای فراموشی یا یک زندگی عادی. نه برای اون چیزی که از دست رفته... میدونید چی میگم؟ حتی وقتی داری سوگواری میکنی، گاهی آرومتر میشی و به خودت فائق میای، این یادآوری به درون فرو میبرتت... نهایت کاری که میتونی بکنی بهبودی خودته، و نه هیچ چیز دیگه... هیچ چیزی اون بیرون عوض نمیشه... هیچ هیچ هیچ...

پ.ن:

امروز تراپیستم هم باهام گریه کرد.