میترسم.

میترسم همهچی یه توهم بزرگ باشه. همهٔ این نتونستنها و گوشه خزیدنها و بیحوصلگیها و خلوتگزینیها. همهٔ این ترسها و رهاکردنها. میترسم افسردگی واقعیت نداشته باشه و یه چیزی باشه که توی ذهن خودم ساختم و دکتر هم بهش پر و بال داده. میترسم فقط بشه مرکب فرارم از اینجا به جایی که معلوم نیست کجاست.

کاش انقدر گیج نبودم نل. کاش لااقل یک واقعیت محکم وجود داشت که روش بایستم. آسمون امشب بدجوری مهتابیه. اونقدر که سایهام روی زمین درست مثل روز پیدا میشه. سایهای که طول ایوان رو مدام طی میکنه و فکر میکنه و ماهتابی که سخاوتمندانه و بیحرکت، همراهیش میکنه.

دلم میخواد بخوابم و یه روز دور بیدار شم...