و زندگیم هم جز این نیست.

یک دقیقه و سی ثانیه بازیه که توش باید میوه ها رو بزنی بره. من اما هر چقدر هم که تند بازی می کنم و هر چقدر هم که رکورد خودم رو می شکونم، تهش بازم گوشی تو دستم می لرزه و می زنه: گیم اور! به پریسا می گم آخه چیه منطقش؟ خب دیگه چیکار کنم که گیم اور نشم؟!
می گه همینه دیگه. گیم اور می شی. باید تا ابد بری.
مسخره ست!
اما هنوز مثل قبل بازی می کنم.
هربار همون طور و هربار سعی می کنم بهتر برم. بهتر گیم اور شم.
سر هیچ و پوچ.
وقتی که می دونی همیشه تهش گیم اور می شی...