پرکردن جاهای خالی

نل؟ باز هم راهت دهم به رویاها؟ دوباره بگویم بیایی بنشینیم روی مبل طوسی به حرف زدن؟ به پرکردن جاهای خالی؟ اگر چیزی بهتر نشد چه؟ اگر بدتر شد و شدم مثل گذشته ها چه؟ می ترسم نل. می ترسم. دوستت دارم اما دلم می خواهد بگویم بمانی پشت در. بمانی توی راه پله های سرم. توی کوچه. توی راه. توی خانه ی خودت در ناکجاآباد این دنیای لعنتی...

دلتنگم اما می ترسم.

بعدنوشت: بمانم توی بالکن و همه ی درها پشت سرم بسته باشد. به انتظار خودم. به بیهوده ترین انتظار. شبیه همان پستی که بهار نود و سه نوشته بودم و حالا توی این وبلاگ نیست که دوباره بگذارمش البته.